۱۳۸۸ اردیبهشت ۶, یکشنبه

قدرت و فقط قدرت

مسلمان جماعت ــ از نوع جانور سیاسی ، از هر طیف و قماشی ــ همه بدون استثنا موجوداتی پراگماتیک هستند ، تا حد اپورتونیسم محض، یعنی بی پرنسیپی محض. میزان این اپورتونیسم در رابطه با «قدرت» تعیین می شود. اگر قدرت در چنگ شان باشد، همواره زور می گویند بدون ذره ای سازش یا ترحم. وقتی خواهان قدرت باشند یا قدرت شان رو به ضعف برود و قصد جلب رأی داشته باشند، بدحجابی که هیچ، دست دادن با غیرمحجبهء نامحرم و عکس انداختن با بلوندهای شلوار تنگ در خارج که هیچ، به مینی ژوپ کافرانه هم رضایت خواهند داد. دیروز نیویورک تایمز درصفحهء اول خود گزارش داد در انتخابات پارلمان اندونزی در این ماه، احزاب اسلامی برخلاف گذشته با اقبال کمی مواجه شده اند. حزب عدالت، بزرگ ترین حزب اسلامی در لحظات آخر شروع به پخش آگهی های تلویزیونی ای کرد که در آنها زنان جوان برای نخستین بار بدون حجاب و روسری ظاهر می شوند. همین حزب در بروشورهای تبلیغاتی شیوه ها و رنگ آمیزی احزاب سکولار را کپی کرده است تا شاید رأی بیشتری بیاورد. این تاکتیک ها البته مؤثر واقع نشد. همین را مقایسه کنید با انتخابات ایران و اصولگراها و نیمچه اصولگراها و نیمچه اصلاحگراها و یاوه های پااندازهای تبلیغاتی شان در رسانه ها . . . ناف شان را با «قدرت» بریده اند!


*

۴ نظر:

ناشناس گفت...

مگر نشنیده اید آن سخن بزرگ را که مردی از اعماق دهه شصت شمسی قرار است برایمان دموکوراسی بیاورد او اهل فرهنگ است و زنان را دوست می دارد. دموکوراسی ایشان از جنس دمو+کوراسی است. یعنی بیشتر چشم مردم را کور می کند تا بینا.

khorzookhan گفت...

well said

omid گفت...

این را حتَا می توان به مفهوم غالب معامله در اسلام خاصه شیعی گره زد. معامله با خدا برای خریدن بهشت احتمالاً.

Nahid گفت...

عجب اسلاموفوبیکی هستی ها...آدم را یاد ادبیات نازیها میندازه نوشته هات: همه چیز زیر سر آنهاست :)